Üç adımlık uzun bir yol
Alışık olmadığımız zamanlardan,
Tanıdık olmadığımız nüans anılardan geçiyoruz.
Vaktiyle gün doğar, gün batar.
Dökülüverir birer birer ömrümüzün yaprakları.
Gün lehimize mi doğar, gün aleyhimize mi batar?
Henüz kestirebilmiş değil öngörülerimiz.
Bilinmezliklere dolu mavi bir gezegenden,
Her gün biraz daha eksildiğimiz aşikar.
Görünmez bir hasıma karşı
Cihan insanı çetin bir dönemden geçiyor.
Vaziyet öyle bizar bir hal aldı ki;
Bilim hiç olmadığı kadar kifayetsiz,
Enternasyonal erkler kendinden aciz,
Globalleşen insanın konuşan dili çaresiz.
Gizemli ve sıra dışı bir cenk bu.
Susmak bilmeyen silahların sesi sessiz...
Hatırlatmazlar mı sana hey biçare!
Denizin kıyısına vuran minik bedenler,
Soğuk topraklarda donan mülteci cesetler,
Gerçek filmlerden alınmış kesitler değildiler.
Hatırla, savaşın enkazındaki tiz çığlıkları!
Her şeyi Allah'a diyeceğini söyleyen,
Cennet yüzlü asil çocukları, hatırla!
Sokaklar boş, şehirler yalın ıssız...
Kuşlara kalmış devasa meydanlar.
Tüketim çılgınlığına ara veriliyor.
İsraf düzeni yavaş yavaş azalıyor.
Üç adımlık kısa mesafeler,
Sevdiklerine ulaşman için uzun bir yola dönüşüyor.
Önceden hür olduğumuzu düşünürdük.
Lakin gördük ki;
Ayaklarımızdaki prangaların yalnızca pası silinmiş.
Farkında olarak ya da farkında olmayarak
Düşlerimize umarsızca vurduğumuz kilidin,
Peyderpey anahtarını aramaya başlamışız.
İçimizde susturmaya mahkum ettiğimiz dualarımızı,
Şimdilerde dilimize pelesenk etmişiz.
Akıl ermeyebilir, sır ermeyebilir.
Ama asla unutma Ademoğlu!
Aklın da sırrın da sahibi yegane kudret vardır.
Ondan gelir keder, dermanı da elbette ondadır.
Geçici olana kendini kaptırma aymazlığına düşmezsen;
Ezelden ebediyete, şimdiden geleceğe...
Mutlaka ebet bizimdir, bizim olacaktır.
Bunlar da ilginizi çekebilir